مصاحبه جناب آقای مجتبی دمیرچی لو سفیر جمهوری اسلامی ایران در باکو با تارنمای خبری «Versus.az»
.
مصاحبه جناب آقای مجتبی دمیرچی لو سفیر جمهوری اسلامی ایران
در باکو با تارنمای خبری «Versus.az»
حوادث اخیر در ایران، به عنوان کشوری همسایه و برادر با پیوندهای تاریخی عمیق، طبیعتاً ما را نیز به شدت نگران میکند. براساس مشاهدات میتوان گفت که اعتراضات اگرچه تا حدی آرام گرفتهاند، اما همچنان جریان دارند. این تحولات در سطح بینالمللی با تفسیرها و تحلیلهای گوناگون مواجه شده است. به نظر شما، ریشه این اعتراضات عمدتاً در مسائل داخلی است یا تأثیرات و مداخلات خارجی نیز در آن نقش داشتهاند؟ همچنین، آیا معترضان تاکنون به خواستههای خود دست یافتهاند؟ دولت چه نوع مصالحه یا راهحلی را اتخاذ کرده است؟ و برای بازگرداندن آرامش، تا چه اندازه حمایت آمریکا، به ویژه در دوره ریاست ترامپ که گویا از این تحولات نگران بود، ضرورت یافته است؟
اعتراض در هر کشوری از جمله ایران امری طبیعی است و میتواند بدلایل متعددی وجود داشته باشد. در قوانین ایران نیز حق اعتراض به رسمیت شناخته شده است. اما باید بین اعتراض و اغتشاش و اقدامات تروریستی تفکیک قایل شد. بررسی روند موضوع نشان می دهد که برخی عوامل خارجی تلاش کردند اعتراض های مسالمت آمیز اخیر را از مسیر خود منحرف کنند. اعتراضات با ریشههای اقتصادی و معیشتی پس از نوسانات بازار و کاهش ارزش ریال در روزهای پایانی دسامبر ۲۰۲۵ آغاز شد و دولت هم با معترضین وارد گفتگو شد و توافقاتی بین دولت و معترضین برای رفع نگرانیهای آنها صورت گرفت و اعتراضات فروکش کرد.
چند روز پس از توافق مذکور با هدایت جریانهای خارجی اقداماتی برای منحرف کردن اعتراضات مدنی به سمت اغتشاش و اقدامات تروریستی صورت گرفت که متاسفانه منجر به خسارات جانی و مالی زیادی شد. ما معتقدیم این اقدامات بخشی از جنگ ترکیبی و در ادامه جنگ 12 روزه رژیم صهیونیستی و آمریکا علیه ایران است در واقع تلاش داشتند با ایجاد اغتشاش زمینه مداخله نظامی خارجی را فراهم کنند.
تحریک ها و مداخلات آمریکا در این حوادث کاملاً مشهود است. تحریک به اغتشاش و اقدامات تروریستی با اظهاراتی همچون "کمک در راه است" نشانه بارز این مداخلات است.
تحریمها، اقدامات جنگ ترکیبی و تهدیدات نظامی آمریکا علیه ایران همچنان ادامه دارد. هدف آمریکا از این فشارها و تنشها چیست و تلاش دارد چه امتیازات یا تعهداتی از ایران به دست آورد؟
مایلم در پاسخ به پرسش شما بر این نکته کلیدی تأکید کنم که آنچه امروز تحت عنوان تحریمها، جنگ ترکیبی و تهدیدات نظامی علیه ایران مشاهده میکنید، در واقع استمرار یک رویکرد خصمانه بر علیه استقلال طلبی مردم ایران است که برای دههها در دستور کار بوده است. آنها با استفاده از ابزار تحریم به عنوان یک سلاح اقتصادی، مستقیماً معیشت مردم را هدف قرار دادهاند تا با ایجاد نارضایتی از این امر به عنوان اهرمیبرای پیشبرد اهداف خود بهرهبرداری کنند. در این مسیر حتی دسترسی به غذا و دارو را هم دشوار کرده اند و برخی از بیماران بدلیل تحریم امکان معالجه ندارند.
طرح مسایلی همچون فناوری هسته ای ، توان موشکی و نفوذ منطقه ای ایران بهانه است. آنها بدنبال یک نظام سیاسی وابسته به خود در ایران هستند تا خواستهای آنها را اجرا کند.
ایران برای خنثیسازی تهدیدات نظامی آمریکا، چه شرایط و تدابیری را در نظر دارد تا از بروز تنش بیشتر جلوگیری کند؟
برای خنثیسازی تهدیدات و جلوگیری از تشدید تنش، ایران مجموعهای از تدابیر را دنبال میکند. به عبارت دیگر ایران تلاش دارد با استفاده از مسیر گفتگو و مذاکره به کاهش تنش و جلوگیری از بروز بحران منطقه ای و جهانی ممانعت کند. همزمان برای مقابله با هرگونه تجاوز احتمالی نیز آماده میشود. ایران رایزنیهایی با کشورهای منطقه داشته تا با همکاری کشورهای منطقه جلوی اقدامات غیرقانونی آمریکا و رژیم صهیونیستی که میتواند صلح و ثبات در جهان را به خطر بیاندازد، گرفته شود. ایران در نامههایی به شورای امنیت و دبیر کل سازمان ملل متحد ضمن اعتراض به این اقدامات که برخلاف اصول شناخته شده حقوق بین الملل است بر مشروعیت رفتار خود و بی اساس بودن این تهدیدات تاکید کرد. اتکای به توانمندیهای داخلی مبنای این تدابیر است. تقویت توانمندیهای ملی در حوزههای مختلف از جمله حوزه دفاعی به عنوان ابزاری برای مقابله با تجاوز و تحمیل هزینه به هر متجاوز احتمالی در دستور کار ایران است.
همانطور که وزیر امور خارجه ایران در یکی از سخنرانیها تأکید کرد، هرگونه حمله نظامی میتواند امنیت کل منطقه را به خطر اندازد. منظور وزیر از این هشدار چه بود و به نظر شما، وقوع جنگ چه پیامدها و تهدیداتی برای ثبات و امنیت منطقه به همراه خواهد داشت؟
این اظهارات در واقع یک تبیین دقیق از پیوستگی امنیتی در جهان امروزی است. وقتی گفته میشود. هرگونه ماجراجویی نظامی امنیت کل منطقه را به خطر میاندازد، منظور این است که در جهانِ بههمپیوسته امروزی امنیت یک پدیده تفکیکناپذیر است؛ همانطور که توسعه اقتصادی نیز همین ویژگی را دارد و کشورها بصورت جزیره ای نمیتوانند توسعه اقتصادی پیدا کنند. بر همین اساس هم موضوع همکاریهای منطقه ای برای توسعه اقتصادی و تامین امنیت منطق پیدا میکند. تجربه بسیاری از جنگ ها نشان می دهد که همیشه تحولات طبق پیش بینیهای اولیه جلو نخواهد رفت و ممکن است تحولات به سمتی کشیده شود که قابل مدیریت نباشد.
از سوی دیگر، جنگ، بستر رشد دوباره ویروس تروریسم و افراطگرایی را فراهم میکند. نیروهای فرامنطقهای ممکن است پس از شعلهور کردن آتش درگیری، از منطقه خارج شوند، اما این ملتهای منطقه هستند که باید دههها با تبعات تخریب زیرساختها و ناامنی و تروریسم دست و پنجه نرم کنند.بنابراین، هشدار وزیر امور خارجه ما، در واقع دعوت به عقلانیت بود؛ پیامیبه همه بازیگران که بدانند هزینه هرگونه خطای محاسباتی، بسیار فراتر از تصور آنها خواهد بود و نباید امنیت و منافع کشورهای منطقه قربانی زیادهخواهیهای برخی افراد شود.
آخرین موضع جمهوری اسلامی ایران در خصوص کریدور زنگزور چیست؟ روشن است که با گسترش نفوذ آمریکا در منطقه، این کشور نیز به عنوان یکی از طرفهای مسئول در این پروژه مطرح است. به نظر شما، تنشهای ایران و آمریکا چه تأثیری میتواند بر روند شکلگیری و بهرهبرداری از این کریدور داشته باشد؟
موضع جمهوری اسلامی ایران شفاف است ایران از مسیرهای ارتباطی و توسعه همکاریهای ترانزیتی حمایت میکند. زیرا معتقد است این همکاریها به توسعه اقتصادی منطقه و افزایش رفاه مردمان منطقه خدمت خواهد کرد.در عین حال با هرگونه تغییر در مرزهای بین المللی و تغییرات ژئوپولیتیک که میتواند موجب نا امنی و تنش در منطقه شود مخالف است.
در مورد نقش ایالات متحده، ما معتقدیم که ورود واشنگتن به این پروژه، نه از سر خیرخواهی برای ملتهای منطقه، بلکه بخشی از راهبرد نفوذ ژئوپولیتیکی و ایجاد گسست در پیوندهای منطقهای ماست.تجارب بسیاری وجود دارد که اثبات میکند پیگیری اهداف ژئوپولتیک با پوشش طرح های اقتصادی نه تنها موجب توسعه اقتصادی نشده بلکه بدلیل ایجاد بی ثباتی و ناامنی، روابط عادی کشورهای منطقه را نیز دچار خلل میکند.